سراج24- گروه سیاسی-علیرضا احمدی|تخریب گفتمان اصولگرایی طی چند ماه گذشته خصوصا پس از پیروزی دکتر روحانی در انتخابات یازدهم ریاست جمهوری، توسط رسانه های دولتی و اصلاح طلب شدت گرفته است. این خط پیشتر نیز دنبال می شد و اهدافی را مدنظر داشت که تاحدودی به آنها رسیدند.
«ایجاد فضای تک گفتمانی»، «دیکتاتوری سیاسی»، «برچسب سازی»، «مظلوم نمایی» و «قهرمان گرایی» از جمله اهدافی است که این عده در هر زمانی به دنبال آن هستند تا برنامه های آینده خود را سازماندهی کنند.
بر همین اساس رسانه های دولتی و اصلاح طلب شرایط فعلی را زمان مناسبی برای برداشت اهداف خود در مسیری دیگر دیده اند. ایجاد تقابل میان مجلس و دولت طریقی است که خودخواهان سیاسی می توانند ماهی مطلوب خود را در آن صید کنند.
اختلاف میان مجلسی که اکثریت نمایندگان آن را اصولگرایان تشکیل داده اند با دولتی که اکثر اعضای کابینه آن اصلاح طلب هستند، بی شک منافعی برای گروه های پیرامونی عرصه سیاست دارد که معمولا بین دعوای بزرگان، میان خود حلوا و نقل و نبات پخش می کنند. زیرا می دانند با شدت این دعواها، سفره تبلیغات و هیاهوی آنها برای کسب منافع حزبی و جریانی گسترده تر می شود.
در مسیر ناهمواری که این گروه های پیرامونی و عاشق رجزخوانی سیاسی انتخاب کرده اند و اخیرا آن را به تقابل میان دولت و مجلس کشانده اند، سعی می کنند هرگونه اختلاف سلیقه میان نمایندگان مجلس و کارگزاران دولت را به اختلافات ریشه ای و مبنایی ربط دهند.
پس از این مرحله نیز می کوشند تا با واکاوی رسانه ای به سبک اصلاح طلبی، از دولتی ها جانبداری کرده و آنان را به اعتدال بشناسند و نمایندگان منتقد مجلس را به جرم اصولگرایی به افراط و تندروی متهم کنند. و از آنجا که اعتدال و افراط دو قطب کاملا متضاد با هم هستند، قصد دارند دولتی ها و نمایندگان مجلس را در دو قطب متضاد و دوسویه و دوگانگی شدید قرار دهند. با شدت یافتن این دوگانگی ها و زدن اصولگرایان با چوب افراط و شناخت اصلاح طلبان به اعتدال، به تدریج واقعیات جا به جا می شود و حساسیت های گذشته از بین می رود. در این اوضاع است که اصلاح طلبان می توانند خود را آنگونه که می خواهند بشناسانند و خط نسیانی بر تمام تندروی های گذشته و حال خود بکشند.
نمایندگان مجلس اکنون در حالی به افراط متهم می شوند که مخالفت های آنها با دولتی ها پیرامون لوایح و برخی اقدامات و نظرات می چرخد و با این وصف باید از برخی رسانه های دولتی و اصلاح طلب پرسید که اگر این گونه انتقادات و اختلافات، افراط محسوب می شود، توضیح دهید وظیفه نمایندگان مجلس چیست؟ آیا هر لایحه ای که دولت به مجلس ارسال کرد باید بدون هیچ نظر مخالفی تصویب شود و نمایندگان حق هیچ انتقادی به دوستان خود و خدمتگزاران مردم در دولت یازدهم را ندارند؟ آن هم فقط به این خاطر که گرایشات این دولت بیشتر به اصلاح طلبی نزدیک است!
اگر این منطق و استدلال درست و صحیح باشد که تمام کارهای دولت منطبق با اعتدال و تمام اقدامات انتقادی نمایندگان مجلس، تندروی است، رسانه های دولتی و اصلاح طلبی توضیح دهند که چرا در زمان دولت نهم و دهم به صرف آنکه رئیس دولت از اصولگرایان شناخته می شد، بیشترین انتقاد را به دولت داشتند و اختلاف آنها با مجلس و دولت اصولگرا نقل محفل رسانه ای شان بوده و هست؟
با کمی دقت در این مصادیق به خوبی می توان دریافت که آنها اعتدال را نه به میانه روی که به اصلاح طلبی و افراط را نه به تندروی که به اصولگرایی معنا می کنند و این نوع شناخت و تفسیر آشپزخانه ای که می کوشد مواد سیاسی را برای یک ترکیب تازه و دستوری آنطور که خود می خواهد نه آنچه واقعیت است، به کار ببرد، فقط به دنبال حذف رقیب از طریق حذف گفتمان اصولگرایی است.
اهداف انتخاباتی این جماعت، ادبیات واقعی سیاست را هم تحت تاثیر تبلیغات قرار داده و می کوشند تا از طریق حذف گفتمان رقیب، یک دیکتاتوری سیاسی ایجاد کنند و با افراط در قهرمان سازی از خود، در فضای تک گفتمانی، پیروزی خود را جشن بگیرند و برای به مسلخ بردن اعتدال پایکوبی کنند.
